They always say time changes things, but you actually have to change them yourself
– Andy Warhol


Wie nadenkt over de toekomst van de menselijke soort, zou heel wat redenen kunnen vinden om pessimistisch te zijn. Onze welvaart is grotendeels gebouwd op beperkte natuurlijke voorraden, waar we onverstandig mee omspringen. Voor onze mobiliteit zijn we, alle inconvenient truths ten spijt, nog steeds afhankelijk van fossiele brandstoffen. De poolkappen smelten en de zeespiegel stijgt. Welke Aarde laten we na aan onze kinderen?

Maar zoals Karl Popper stelde: “Optimism is a moral duty.” Een pessimist ziet problemen, een liberaal ziet uitdagingen en oplossingen. De inventiviteit van de mens heeft ons al gebracht waar we nu zijn: waarom zouden we geloven dat ze ons niet naar meer, maar vooral betere en duurzame welvaart kan leiden? Jong VLD Antwerpen wil dan ook volop inzetten op open innovatie, waarbij de overheid gelijke spelregels waarborgt voor alle actoren en overdracht van knowhow bevordert. Hierbij stoppen we niet bij de landsgrenzen, want internationaal zijn de mogelijkheden legio: denken we aan samenwerking voor ontwikkeling en onderzoek, het invoeren van een smart grid voor elektriciteits-distributie waarbij elke Europese burger consument én producent kan zijn.

Open innovatie betekent ook open economie. De overheid maakt zelf geen technologische keuzes, maar laat de vrije markt zoveel mogelijk spelen, zodat de beste ideeën vanzelf komen bovendrijven en vraag en aanbod maximaal op elkaar afgestemd worden. Consumenten zijn immers meer dan ooit milieubewust en producenten hebben er zelf alle belang bij om zo weinig mogelijk grondstoffen en energie te verbruiken en afgedankte producten zoveel mogelijk te hergebruiken, volgens het cradle-to-cradle-principe.

De rol van de staat wordt hierbij zo beperkt mogelijk gehouden. Enerzijds handhaaft zij de noodzakelijke regulering om veilige productie te garanderen en milieuveront¬reiniging tegen te gaan. Anderzijds ondersteunt zij fundamenteel onderzoek, dat voor bedrijven te grote risico’s inhoudt, maar waarvoor de academische wereld de geknipte partner is. Op die manier zetten we maximaal in op vooruitgang, ook op lange termijn.

Back to Top